TEORIA ENERGETYCZNA

W 1902 r. fizjolog niemiecki Max Rubner odkrył prawo głoszące, że energia konieczna do wzrostu jest stałą częścią całej energii użytej przez organizm, czyli długość życia organizmu jest odwrotnie propor­cjonalna do szybkości przemiany materii. Rubner potraktował zatem organizm ,jako układ fizykochemiczny, zdolny do wyprodukowania stałej, określonej ilości energii przypadającej na każdy kilogram wagi ciała, po której wypełnieniu ustrój starzeje się i umiera” (Leśniak, 1986). Zbliżone hipotezy, tłumaczące starość i śmierć komórek soma­tycznych przypuszczeniem, że komórka żywa nie może dzielić się nieskończenie, oraz że zmniejszenie energii dzielenia się komórki powoduje jej śmierć naturalną, wysunął S. W. Żurakowski (1934). Z kolei teoria witalistyczna starzenia się głosi o istnieniu „siły życio­wej” — źródła i przyczyny życia. Z biegiem lat siła ta ma się wyczer­pać. Tak gaśnie lampa, gdy zabraknie oliwy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *